Hi, ik ben Tamar

Je hebt mij misschien op de vorige pagina een beetje beter leren kennen, je volgt me op Instagram of we kennen elkaar al persoonlijk, maar misschien vind je het wel leuk om meer over mij te lezen? Ik vertel je mijn persoonlijke verhaal.

Hoe ik fotograaf ben geworden:

Als kind ging ik vaak met mijn oom mee fotograferen en voor het behalen van mijn middelbare school diploma kreeg ik van hem mijn eerste eigen echte camera! Vanaf dat moment heb ik altijd vanalles gefotografeerd.

Ik had altijd al de droom om zelfstandig fotograaf te kunnen worden en sinds de geboorte van onze dochter heb ik besloten de sprong in het diepen te wagen en ik heb nog geen seconde spijt gehad!

Waar mijn passie voor de kraamtijd is ontstaan:

Tijdens mijn zwangerschap was ik veel bezig met de bevalling. Ik las boeken, keek filmpjes en volgde samen met mijn vriend een cursus hypnobirthing. Onze dochter werd geboren op een hele fijne manier, precies zoals ik wilde. Ik was alleen vergeten te verdiepen in de kraamtijd en dat heb ik geweten! Wat viel die periode mij tegen zeg!

Lekkende bosten, een baby die ik niet begreep (en daardoor veel huilde), een kraamhulp die alleen maar haar eigen verhaal aan ons kwijt wilde, hormonale schommelingen, na 3 weken alweer in de stijgers voor kerst en ga zo maar door! Dit had ik niet zien aankomen.

Achteraf gezien ben ik me daarom in deze tijd gaan verdiepen en is mijn intresse steeds meer een obsessie geworden.

Autobiografie:

21 april 1994 werd ik in het buitenland geboren tijdens een hittegolf. Mijn moeder woonde daar met mijn vader, maar al snel na mijn geboorte verhuisde mijn Nederlande moeder weer terug naar Den Haag. Samen met mijn zus werden wij door haar liefdevol en vrij opgevoed. We gingen naar De Vrije School, waar we lekker creatief bezig konden zijn. Voor mij was dat heerlijk, maar ik leerde er weinig lezen, rekenen en schrijven. Niet dat dat erg was, ieder zijn niveau, maar toen ik in groep zeven nog amper kon lezen besloten we toch maar voor speciaal onderwijs te gaan, waar ik de hulp zou krijgen die ik nodig had. Binnen twee jaar had ik de opgelopen achterstand ingehaald en kreeg ik een MAVO/HAVO schooladvies. Dat had niemand verwacht. Ik ronde de MAVO met twee vingers in mijn neus af en was daarnaast verantwoordelijk voor de kleding van de schoolmusical (die ik zelf naaide, want ja, die creativiteit zat er nog altijd in). Voor het behalen van mijn diploma kreeg ik als cadeau mijn eerste echte camera en vanaf dat moment is fotografie altijd mijncreatieve uitlaadklep geweest.

Ondanks het aandringen van docenten om door te stromen naar de HAVO besloot ik naar het MBO te gaan. Ik wilde zo snel mogelijk afstuderen zodat ik kon gaan werken. Ik deed de opleiding tot medisch laborante en na het behalen van mijn diploma kon ik blijven werken op mijn stageplek. Binnen no-time had ik mijzelf het laboratorium afgepromofeerd en organiseerde ik op mijn 22e de planning van het hele team van loboranten en was ik het aanspreekpunt voor klanten.

Op mijn 25e werd ik moeder en brak tegelijkertijd de Coronacrisis uit. Ik besloot niet meer terug te keren na mijn verlof, maar een sprong in het diepen te nemen. Ik ging aan de slag als zelfstandig fotograaf. Zo kon ik veel tijd met onze dochter zijn en ondertussen mijn bedrijf, waar ik in de tussentijd al hard aan had gewerkt, opstarten. Ik gaf mezelf één jaar. Als het dan nog niet liep zou ik terugkeren in loondienst.

Twee jaar later ben ik nogsteeds heelijk aan het ondernemen als fotograaf en verwachten wij inmiddels ons tweede kindje!